Denise Laan Ziek | Denise Laan trad op 19-jarige leeftijd in dienst bij de Koninklijke Marine en reisde de volgende zeven jaar de wereld rond als communicatiespecialist op verschillende schepen.

Denise Laan Ziek
Denise Laan Ziek

Na haar laatste VN-missie in 2003 stapte ze over van haar blauwe baret naar een politiepet om haar identiteit te beschermen. Daar voerde ze verschillende taken uit, waaronder hoofdagent, detective en IBT-leraar, evenals professionele weerbaarheidstrainer.

Tijdens haar laatste jaren bij de politie werd ze een expert in mentale kracht en vitaliteit. In 2017 startte ze haar eigen bedrijf, waar zij en haar team van professionals organisaties helpt om hun medewerkers gezond en actief te houden.

Midden in iemands leven. Reis door de hele wereld. Ze vermaakt zich prima met haar vriend. Maak de sprong en vestig je als zelfstandig loopbaancoach.

Denise van Marwijk, een van de loopbaancoaches bij Dynamic Bureau, heeft iets soortgelijks meegemaakt. Denise: “Vier dagen geleden ben ik 51 geworden en zat ik volop in het werk en vol plannen voor de toekomst.

Als ineens je wereld helemaal op zijn kop staat.” Ze zette al haar plannen in de wacht en ging weer aan het werk.Ik heb een moeilijk behandelplan, dat chemotherapie, immunotherapie, chirurgie en bestraling omvat”, zegt de patiënt. Ik vertelde mijn klanten dat ik me slecht voelde.

Ik had een sterk gevoel dat ik niets meer zou kunnen doen en dat ik het komende jaar thuis zou zitten. Na de eerste drie chemokuren voelde ik me ziek en kon ik niet veel meer doen.”

Maar het bloed komt op plekken waar het niet hoort, en ook al was Denise al een aantal dagen ziek, toch waren er aangename momenten. En soms kietelde het haar, en ze dacht bij zichzelf: “Ik wil gewoon mijn leven terug!” Al is het maar voor een paar uur per dag, ik wil er mijn tijd in steken.

Zij en ik spraken over haar verlangen en ik vertelde haar dat ze natuurlijk trajectberekeningen kon blijven doen. Denise’s vermogen om met haar ziekte om te gaan en haar verlangen om van betekenis te zijn voor onze coachees in deze situatie zijn beide dingen die ik aan haar bewonder.

Denise Laan Ziek

“Op de dagen dat ik me goed voel, werk ik een of twee uur.” Wat een vertrouwensboost is dat! Het werk helpt me te vergeten dat ik ziek ben, het geeft me een doel voor de dag en het geeft me een groot gevoel van voldoening.

Ik doe gewoon mee om te voorkomen dat ik me een tijdje zorgen hoef te maken over mijn ziekte. Natuurlijk heb ik mijn coachingcliënten ook geïnformeerd over mijn ziekte: “Ik heb kanker, en dat vind je misschien spannend.” Al ‘mijn’ coachees daarentegen bleven liever bij mij. “Daar ben ik heel blij mee!”

“Ik wil een voorbeeld zijn voor anderen, om te laten zien dat je ook als je ziek bent, toch kunt deelnemen aan activiteiten waar je blij van wordt. Als mensen aan kanker denken, denken ze vaak aan de dood. Ik wil laten zien dat je gewoon kunt blijf leven, ook al moet je wat bijsturen.

Er zijn ook nadelen. Vroeger werkte ik bijvoorbeeld 50 uur per week. Ik realiseerde me al snel dat dit niet langer mogelijk was, en ik realiseerde me dat ik moest leren om meer naar mijn lichaam te luisteren en vroeg of laat “nee” te zeggen.

En vroeg of laat hulp te zoeken, omdat ik op dit moment niet al mijn taken alleen kan uitvoeren. Dat kan soms frustrerend zijn, maar ik zie borstkanker als een levensles waar ik van kan leren.

Denise is nu een openbare spreker en schrijver, voortbouwend op haar eerdere ervaring met werken onder moeilijke omstandigheden. Haar training vindt buiten plaats, ze gaat uitdagingen aan en ze besteedt genoeg tijd aan nietsdoen dat ze een levend voorbeeld wordt van wat ze predikt. “Werk hard en ontspan dan nog harder.”

Arend Jansen was tot de scheiding van Denise een vrije geest geweest en hij zag zijn kans schoon toen Denise weer vrijgezel werd. ‘Tot mijn 29e was ik vrijgezel, waardoor ik de familie leerde kennen.

Denise Laan Ziek
Denise Laan Ziek

Daarom doet Noah, de zoon van Denise, me een beetje aan mijn eigen zoon denken. Haar huwelijk liep vreselijk mis en ik stond erbij en keek ernaar.’ Zijn glimlach blijft op zijn gezicht als hij vervolgt: